Afgelopen zondag was het dan zover. 3 Weken voor Vastelaovend en dus tijd voor “de kist” naar beneden te halen.Wegens gebrek aan échte Vastelaovenswinkels hier in de buurt is deze kist erg belangrijk voor ons; Het is een oude dekenkist en hij bevat: vastelaovenspekskes, stukjes stof, sambaballen, petten, hoeden, mutsen, sjaaltjes, sjerrepjes, boa’s, tule, handschoenen, serpentine en noem maar op. Een kist vol mooie herinneringen! Pakjes worden uitelkaar gehaald er wordt bedacht hoe we dit jaar hier weer een nieuw pekske van kunnen maken.
Omdat we niet aan de Vastelaovensvoorbereidingen in Limburg mee kunnen doen en alle voorpret moeten missen, moeten we deze zelf maar hier in Noord-Holland verzinnen. En eigenlijk kwam deze traditie gewoon vanzelf tot stand.
De week na het prinsuitroepen in Mestreech, MOET deze kist naar beneden want dan moeten we toch echt aan onze pekskes gaan beginnen. Op zondag, liefst om 15.11 uur slepen de drie mannen, voor de 8ste keer De Kist van de zolder naar beneden; Het Mestreechs volksleed (of Limburgs, wat we bij de hand hebben, deze keer, Mestreechs) gaat hard aan, we zingen mee en de Jägermeister staat klaar. De deksel gaat ervan af, een muffe, maar ohw wat een lekkere, geur verspreid zich door de kamer en we beginnen als een gek in die kist te graaien en te grabbelen. 
Tussendoor nog maar een Jägertje. De Vastelaovensmeziek staat heel hard op. De jongste is in een mum van tijd in een meisje veranderd en daarna is hij een echte ”boks-konijn-ridder”. De oudste zet zich ook e sjoen pruukske op en hij mag voor deze gelegenheid een flesje bier.
Een buurmeisje komt ondertussen onze geleende stehtisch terugbrengen. Ze kijkt een beetje verbaasd de kamer in en draait zich maar weer snel om. “Rare mensen, die Limburgers”, zie je haar denken. Maar, die statafel komt heel goed van pas! De hele kamer is Roed-Geel-Greun gekleurd, overal liggen boa’s en pruiken en andere kledingstukken. Wat een heerlijke bende! Geen plaats om iets op de tafel te zetten, dus blijft de statafel lekker staan, in het midden van de kamer en daar staan we gezellig, gewoon met ons viertjes, aan te drinken. Heerlijk wat een feest. We gaan dansend en zingend de kamer door! Alle pekskes passen we ondertussen. Wat later eten we dus staand: FRIET MÈT ZOERVLEIS! Zoals dat hoort op zo’n dag.
Kleuter wil met me trouwen omdat ik een lap tule over mijn hoofd heb en daarna gaat hij nog even optreden voor ons. Maar dan is het toch wel echt bedtijd voor hem. Er wordt een beetje opgeruimd (mam deit mörege wel de res dus…) en deze supersjoene daag is weer um! Volgend jaar staat gegarandeerd de stehtisch weer in de kamer, ook al heeft hem dan niemand geleend. Zo wordt dit feest weer elk jaar wat uitgebreid. En al wonen we dan in Mestreech of umstreke; dees traditie bleif bestoon. Misschien tegen die tijd met een hoop vrienden erbij die het wél snappen!
Nu, een aantal dagen later is mijn oude witte pekske van een jaar of 6 terug niet meer wit maar inmiddels knalrose! Wel moet er nog heel veel op- en aangemaakt worden. En dat wordt weer vervolgd natuurlijk. De kist staat nog een aantal weken beneden. Voorlopig zal ik nog wel vaak veertjes, pruiken, confetti en serpetines moeten ruimen maar dat vind ik helemaal niet erg!
Manon
© 2010-2011 Vastelaovend in Limburg Customized by Simply Effective
Reaksies (7)